Column Geert Kuiper:

De Italiaanse grote baas van de internationale schaatsunie (ISU) Ottavio Cinquata is zelden zo prominent aanwezig als in de Olympische ijshal van Vancouver. Het loopt, op zijn zachtst gezegd, niet van een leien dakje. De officials zijn maar aan het vergaderen op het middenterrein terwijl de schaatsers de hoofdrol zouden moeten opeisen.
Dagelijks is het wachten wat er nu weer misgaat op de ijsbaan.
Tevoren hadden we dat zeker niet verwacht. Vorig jaar, op het WK afstanden, zagen we een weliswaar niet snelle baan, maar verliep de organisatie zonder problemen. Cinquanta kwam hoogst persoonlijk kijken en dacht dat het goed was. Tenslotte is Canada een prima schaatsland met meer dan genoeg expertise. In het verleden werd het schaatstoernooi in lekenlanden als Joegoslavië en Frankrijk gehouden en was het logisch dat er zaken fout gingen. Hier is er Mark Messer, de ervaren ijsmeester van Calgary en als competitieleider de oud schaatser Magnus Enfeld. De scheidsrechters zijn ervaren en worden terzijde gestaan door ISU coryfeeën als German Panov en Gerhard Zimmerman.

Op de eerste afstand, de 5km, was er een dweil gepland na zeven ritten. Dat stond, evenals het hele schaatsprogramma in april 2009 al vast. Toen al kregen we het hele schema van minuut tot minuut al op papier. Dat betekende twee keer een uur competitie met slechts één dweil, ertegen protesteren had geen zin.

Het was de laatste ritten aan te zien. Die hadden wat wij noemen aangeslagen ijs, een doffe wit optrekkende baan met verhoogde glijdweerstand. Dat was gunstig voor Sven Kramer die in de elfde rit een ongunstige loting dacht te hebben, met alle kanshebbers in de ritten na hem. Sven hield de kop erbij en bezwijkt niet onder de enorme druk die er rond zijn persoon en ons team heerste. De gouden plak is voor hem en een dag later werd die uitgereikt door, jawel, Ottavio Cinquanta. Dat ging zonder problemen. Ook als Sven volgens de etiquette van het handen schudden probeert om Cinquanta de baas te zijn. Ter verduidelijking, in de betere kringen is het gebruikelijk om op een bepaalde manier handen te schudden. Als de ander de hand boven houdt heb ben je in de minderheid. In die positie kun je de andere hand op de arm van die ander leggen en draai je de rollen om. Sven deed dat bij Cinquata, maar die deed daarop de volgende zet, hij tikte de Olympisch kampioen vriendelijk op de wang. Daarop had Sven nog kunnen omhelzen, maar dat durfde hij niet aan. Toch nog een klein verlies voor Kramer.
De drie kilometer voor vrouwen had ook lange blokken en daar was er voor het eerst een probleem met de dweilmachine. Ik zeg hier bewust niet Zamboni want dat is een merk. Door het sponsorschap van General motors is hier een machine van het, qua naam veelbelovende merk, “Olympia’. Plots stond de ‘Olympia’ met pech op het ijs geparkeerd, net voordat Renate Groenewold aan haar race moest beginnen. De wegenwacht hoefde er nog net niet bij te komen, het incident werd vervolgens een beetje weggemoffeld. Dat werd een dag later bij de 500m mannen onmogelijk, beide dweilmachines weigerden dienst en de race werd een uur uitgesteld. De tijd gebruikte ik nuttig door eens lekker in bad te gaan zitten in ons appartement van het Olympisch dorp. Bij het afdrogen van mijn Olympische lijf bleek dat de reserve dweil een spoor van vernieling op het ijs had achtergelaten. Het werd een dweilsoap, bijna vergelijkbaar met mijn eigen Olympisch 500m in 1984. Bij die gelegenheid werd er gedweild terwijl het sneeuwde en daardoor het ijs onschaatsbaar. Pas toen het stil hield met sneeuwen en dat was ruim vijf uur later, werd de wedstrijd gereden. Ergens viel de pauze van nu dus nog mee. Dat vond de heer Cinquanta zeker niet. Op hoge benen kwam de man vanaf de tribune aan de rest van het gepeupel uitleggen dat nog langer uitstellen geen optie was. De aanwezige Jaques Rogge, de hoogste baas van het IOC had inmiddels de schaatsbaan verlaten, zonder de verassende ontknoping te hebben gezien. In ons appartementje, wat ik gezellig deel met Gerard Kemkers en onze physio ter plaatse Arthur Bennink (die ik er als de tijd het toe laat er even opleg met poolbiljarten in de recreatiezaal), kunnen we meerdere kanalen volgen op tv. Die beelden zijn vanaf alle locaties live, zonder commentaar, maar wel met geluid. Als Cinquanta de scheidsrechters toespreekt horen we de hele conversatie.

Als we door de tv zappen, horen we meer geluiden over het noodlottige verloop van de spelen. De skiwedstrijden in Whisler worden uitgesteld vanwege slecht weer. De snowboard wedstrijden in Cypress Mountains hebben te maken met sneeuwgebrek en slecht weer. Kunstrijders vallen bij bosjes. Een podium valt om bij een muziekconcert wat wordt stopgezet. Dat had voor ons als voordeel dat het nu eens niet tot twaalf uur lawaaiig bleef in het dorp.

Inmiddels is er weer een dag voorbij. De 1000m mannen is geweest. Wederom zat, inmiddels onze vriend, Cinquata, op de tribune. Ditmaal in het hoge gezelschap van Jacques Rogge en zijn voorganger Samaranch. Het dweilpark, inmiddels uitgebreid met een Zamboni uit Calgary, houdt zich vandaag taai. Helaas gaat het nu fout met de starter en de tijdwaarneming. De wet van Murphy is af te lezen op de gezichten van een ieder die zich met het wedstrijdverloop bezig houdt. Cinquanta blijft op de tribune maar is verre van ‘amused’.Vandaar dat ik mijn hart vasthoudt voor de dag van morgen, als de 1000m vrouwen wordt gereden. Ik hoop dat Cinquanta alleen in beeld komt hij de bloemen uitgereikt aan de nieuwe Olympisch kampioen, Ireen Wüst (bij voorkeur).