Column Geert Kuiper:

De ploegenachtervolging en het Nederlands schaatsen hebben een ronduit ongelukkig huwelijk met elkaar. Na de Spelen van Vancouver gingen de partijen in relatietherapie met Wopke de Vegt als mediator. Ze wilden er allemaal het beste van maken. Als goede vriend van beide partijen dacht ik mee over een strategie die nodig was om het beste in de echtelieden boven te brengen. Ik sprak mijn ervaringen door met de bondscoach en nam deel aan diverse vergaderingen over het onderwerp. De mediator ging met frisse moed de uitdaging van een nieuw seizoen aan.

Een team maken lijkt eigenlijk nogal simpel. Net als bij bijvoorbeeld voetbal selecteert een bondscoach een aantal sporters. Clubtrainers zijn daarbij soms niet blij, denk daarbij aan Arsenal trainer Arsene Wenger die Robin van Persie na een onbeduidende interlandwedstrijd voor lange tijd door een enkelblessure kwijtraakte. Of het voortdurend moeilijke gedoe tussen Bayern München en de KNVB over Arjan Robben. De voetballer is altijd blij geselecteerd te worden voor het Nederlands elftal. Ze bedanken niet snel en nemen ook niet gauw het risico om verstek te laten gaan want Bert van Marwijk heeft ruim keuze aan voetballers en iedereen wil volgend jaar graag in de EK-selectie zitten.

WopkeGauw terug naar het schaatsen, want die sport is anders. Misschien meer vergelijkbaar met het zwemmen, waar individuele en estafette finales dwars door elkaar lopen en ik niet dezelfde problemen bespeur. Misschien heeft dat weer te maken met de opbouw van de zwemteams, al is het alleswinnende Nederlandse dameskwartet qua training ook opgedeeld in verschillend partijen. Maar ook zwemmen is geen schaatsen. Zwemmers liggen bijvoorbeeld weer niet in een treintje in het water. Ze moeten gewoon hard zwemmen en precies op tijd wisselen.

De keuzes voor het individueel belang is het grote probleem in het schaatsen. Wopke de Vegt liet iedereen de vrije hand om die keuzes te maken. Uiteindelijk vond hij drie schaatsers die Nederland gingen vertegenwoordigen. Maar het beleid wat daaraan hing valt het best te omschrijven als geen beleid. Dat kan trouwens een prima beleid zijn als iedereen die mening deelt. De Vegt was niet te benijden. Een mediator die zijn eigen familie tot een schikking diende te bewegen.

Nog voor het WK afstanden in Inzell werd hij van zijn taken ontheven. Dat was een vreemd moment, maar misschien om te voorkomen dat er per ongeluk twee keer goud was gewonnen en dan de succesvolle coach alsnog het veld moest ruimen. Het werd in Inzell trouwens zilver voor de vrouwen en brons voor de mannen. Niemand was er blij mee.

Na het WK werden door de KNSB de knopen verder gehakt en ook sponsor KPN maakte een budget vrij voor het zogeheten Team Nederland. Eindelijk zou er rust komen en een verantwoord en breed gedragen beleid. Ik beloofde mezelf om er niet over te schrijven, zelfs een mening wilde ik niet hebben. Ik was er klaar mee, want ik had er veel energie tevergeefs aan verloren, Veel digitaal opgeslagen bemoeienissen, zoals het verzamelen van allerlei data, stopte ik in een mapje lvl (leuk voor later).

Er kwam een ogenschijnlijk mooi drietal, Theo De Rooij, Erben Wennemars en Jos de Koning op de proppen die team Nederland gingen leiden en vanuit het werkveld zouden Gerard Kemkers, Jac Orie en Jan van Veen als meest direct betrokken trainers dat ondersteunen. We zijn van de regen in de drup gekomen. De Rooij kreeg als frisse buitenstaander te maken met onfrisse tegenwind. Hij stapte op zijn elektrische fiets en was er weer vandoor.

Inmiddels is het half oktober en nog alleen maar gekissebist, er is nog geen training gedaan en iedereen haakt af die hoopvol de nieuwe periode in wilde gaan. Ik kan me ook niet aan mijn belofte om niet erover te schrijven houden, nu een definitieve scheiding dit huwelijk heeft gebarsten. Het komt nooit meer goed als er per ommegaande geen harde noten worden gekraakt. Cut the crap, of voor mijn part andersom.

Iemand moet nu de leiding krijgen voor het komende seizoen. Diegene krijgt carte blanche om naar eigen inzicht de partijen te managen. Hij/ zij selecteert na de NK afstanden een groep van vijf met twee reserves. De schaatsers kunnen de uitnodiging wel of niet accepteren, maar een onacceptabele niet heeft wel gevolgen. Uit vijf selecteert hij/zij de drie die gaan rijden.
Dat gebeurt op de woensdag voor de wedstrijd (world cup).Het blijft echter een team! van vijf totdat de wedstrijd is gereden. De prestatie wordt met de groep geëvalueerd en de procedure herhaalt zich voor de volgende gelegenheid.

De beste man/vrouw kan hierbij buiten de boot vallen, maar uiteindelijk brengt dit systeem je verder. Met ons arsenaal aan schaatsers is kwantiteit meer een nadeel dan een voordeel. Individuele keuzes worden erdoor gevoed, maar uiteindelijk wil iedereen wel wereldkampioen ploegenachtervolging worden. Ik hoop dat die wil voor de schaatser betekend dat ze zeggen; Ja ik wil. De bruid is dan overstag, nu de bruidegom nog. Iemand die de bruid vol op de mond durft te kussen na een volmondig JA.