Column Wim IJpelaar:

Jaren geleden verscheen er een bericht. Er waren mensen die een ijsbaan wilden aanleggen van vijf kilometer lengte en in de buitenlucht. Er werd verteld dat ze een locatie zochten die geschikt was. De baan moest wat centraal liggen en zeker afsluitbaar, waren enkele eisen.

Puur uit eigen belang mailde ik toen naar iemand die later Arend Heideman bleek te zijn. Ik kende hem in die tijd zelf niet, maar zijn achternaam kwam me natuurlijk wel bekend voor. Jan Maarten Heideman was in die jaren de plaag van het marathonpeloton, want hij won elke wedstrijd die hij meedeed . En Arend bleek al snel zijn vader te zijn.

Ik vertelde hem dat de Efteling toen al bezig was met de WinterEfteling  en al verschillende ijs- en sneeuwattracties had waaronder een grote schaatsbaan in een tent.

Het was centraal en afsluitbaar dacht ik en……. Voor mij dichtbij.

Ik hoorde daar niets meer van en in de kleedkamer op de ijsbaan werd er volop over gefantaseerd. Over het algemeen was iedereen het er wel over eens dat een dergelijk plan, een lange ijsbaan ergens waar veel ruimte was, een onmogelijk uitvoerbaar plan was. Ik echter, geloofde er heilig in. Ik zei: “Als ze in Dubai kunnen skiën moet dat schaatsen hier ook kunnen”.

Toen 2 jaren later Henk Ketelaar, Jan Maarten Heideman en Rintje Ritsma in de media vertelden dat er een vijf kilometer lange ijsbaan zou komen was ik meteen erg enthousiast. De baan zou komen in Biddinghuizen, in de polder. Wel een beetje verder rijden dan de Efteling, maar naar de Weissensee rijden is ruim 1100 kilometer en daar rijdt heel schaatsend Nederland ook naar toe.

Weer in de kleedkamer beland was de stemming euforisch en werden er al plannen gemaakt om bussen in te zetten richting Biddinghuizen. We wilden er minimaal eens per maand naar toe om lekker buiten te schaatsen. Nou de keren dat ik er alleen in mijn auto ben heengereden zijn niet meer te tellen. Maar goed,  ik was fan en ik wilde niets horen van de negatieve geluiden. Roel Ketelaar zei altijd: “Over het eerste jaar praten we niet meer”.

Nadeel voor FlevOnice was dat ze alles zelf uit moesten vinden, een voorbeeld was er natuurlijk niet in Nederland. Het systeem bleek door een rekenfout de helft aan capaciteit te kort te komen en de omgeploegde polder zorgde door de wind, die er altijd staat in de polder, dat na een ronde de schaatsen bot waren. FlevOnice werd afgekraakt door mensen die er nog nooit waren geweest, maar alleen van hadden horen zeggen. Dan werd ik kwaad , ik was fan, en slijp mijn schaatsen wel een keer extra. FlevOnice is een uniek concept en dat verdiende een echte kans. In het tweede jaar was het ijs veel beter want het systeem was verdubbeld en op mooie dagen waande je gewoon op een sloot in de polder die bevroren was en we maakten onze kilometers heerlijk in de buitenlucht vechtend tegen de elementen. Soms lekker in de zon, soms wat regen maar altijd in de wind, maar als je rondes schaatst heb je wind mee en wind tegen.

Toch reed ik altijd rond met de gedachte dat het eigenlijk niet kon wat er in Biddinghuizen was gebouwd. Er moest zo hard gevroren worden als de thermometer 10 graden boven 0 aangaf.  Soms zag je dan met de harde wind erbij het ijs er zo uitwaaien. De aanleg had een kapitaal gekost en om het ijs er in te houden, zeker als het geen winters koud weer was, moest er ook een kapitaal worden uitgegeven. “Het paviljoen was zo mooi”: zei ik altijd. “Veel te mooi voor schaatsers”. Je zag schaatsers zelfs naar binnen lopen op hun schaatsen, zelfs zonder hoezen. Iedereen was altijd heel vriendelijk.

Op Flevonice reden we veel 200 kilometer tochten. We stonden dan al voor 6 uur voor de deur die nooit gesloten was, want altijd was er dan al personeel in touw en brandde de openhaard al .We maakten er alle soorten ijs mee, goed en slecht, maar ik bleef fan.

Toch hoorde je in de wandelgangen wel dat het niet goed ging met de ijsbaan. De bezoekersaantallen vielen tegen en ook het weer zat vaak niet mee. Veel wind en regen zorgden ervoor dat het ijs niet altijd te behouden was en enkele malen moest zelfs de poort worden gesloten. Het waaide soms zo hard dat het te gevaarlijk was voor de kinderen om ze de polder in te sturen. Ook kwam het voor dat het ijs zo dun werd dat de leidingen bloot kwamen liggen. En dan weer sloeg het weer om en begon het te vriezen en kwam er natuurijs. Ja dan gaan de mensen het natuurijs zoeken en laten de Flevonice links liggen.

FlevOnice ging failliet tot grote spijt van velen. Vooral hoorde ik van mensen die er weinig of nooit geweest waren dat ze het wel héél erg jammer vonden. Tja dan zakt je broek toch af. Ik melde ze dan steevast dat ze er zelf dus ook schuld aan hadden. Ze keken me dan aan en waren even stil, maar moesten me dan wel gelijk geven en verzonnen snel allerlei smoesjes.

Maar goed ik had altijd nog stille hoop op een overname of oplossing uit een onverwachte hoek.

Mijn hoop leek werkelijkheid te worden afgelopen zomer. Toen werd duidelijk dat Joop Pinkster Flevonice had gekocht. Ik trok de stoute schoenen aan en belde hem op en hij vertelde me dat alles nog mogelijk was en dat er veel gerekend en gepraat moest worden. Maar eind vorig jaar werd toch bekend dat Flevonice een doorstart ging maken. Wel met een tot 3km ingekorte baan en allerlei andere faciliteiten om Flevonice rendabel te krijgen.

Er is voor enkele miljoenen geïnvesteerd aan nieuwe attracties en het restaurant is helemaal verbouwd. Het is schitterend geworden! Op moment van dit schrijven heb ik er nog niet geschaatst ,maar ik sta te popelen om het ijs te testen. Op de openingsdag heb ik de E-Karts al wel getest en dat is wel erg gaaf om te doen, maar het gaat mij vooral om weer vele kilometers op de schaatsen te maken door de polder strijdend tegen de elementen en vloeken op het ijs als het weer zwaar is maar zo heerlijk om te doen.