Column Geert Kuiper:

De tvm schaatsploeg is afgereisd naar het Canadese Calgary.  De snelle hoogland ijsbaan willen we benutten om op hoog technisch niveau te schaatsen, met snelheid als basis.

Ondanks het feit dat we in juli al een paar weken de schaatsen in Heerenveen konden onderbinden is dit de echte aanzet voor het nieuwe schaatsseizoen. Door hier naar toe te gaan maken we de periode waarbij we daadwerkelijk op het ijs bezig zijn langer.

Daartoe hebben we ook shorttrack veelvuldig ingezet, onder andere bij het vorige trainingskamp in het Zwitserse St. Moritz. Dit is het grootste verschil van aanpak met de vorige jaren. Volgens mij in ieder geval een hele legitieme aanpak, want we zijn tenslotte schaatsers. Ik ken eigenlijk geen enkele sport die zoveel aspecifieke trainingen doet als het schaatsen.

De vraag is uiteraard of meer schaatsen ook beter schaatsen wordt. Ik ben ervan overtuigd dat dit wel zo is, een halfjaarlijkse ontschaatsing heeft een negatieve invloed. Lang van het ijs – en dan praat ik nog niet eens over de periode dat er nog geen kunstijsbanen waren – was elk jaar opnieuw beginnen ergens in oktober. Het ‘zomerijs’ was al een grote sprong vooruit wat dat betreft. Een zomertrip naar Calgary is dus trainingstechnisch prima te verantwoorden, er hangt wel een pittig prijskaartje aan. De rechtstreekse KLM vlucht vanaf Amsterdam is prijzig. Het blijft overigens vreemd hoe deze prijzen schommelen, het ene ticket is het andere niet. Onze vlucht zat bijna vol en de laatste stoelen waren ronduit duur. Vroeg inplannen scheelt veel Euris maar dat gaat niet altijd zo gemakkelijk.

 

Een ander hekel punt van een schaatsteam op trainingskamp is de bagage die mee gaat/moet. Zeker nu bagage meer en meer uitgroeit tot melkkoe van de  luchtvaartmaatschappijen. Er wordt blijkbaar goud geld mee verdiend. Ook hier weer grote verschillen. Eerst mocht er naar Amerika twee keer tweeëndertig kilo mee en naar Azië bijvoorbeeld maar twintig. Dat is heel creatief inpakken voor de schaatsers, zeker als de koffer al bijna vijf kilo weegt. Om slijpsteen, ijzers, schaatsen slijpblok te beschermen heb je toch ook iets meer nodig dan een slappe tas. Het lukt alleen bij heel minimaal inpakken, je besluit bijvoorbeeld om eenmaal ter plekke een aantal dingen te kopen. De handbagage heeft wel regels maar wordt nog niet gewogen, dus daar is nog een kleine uitvlucht. Veel mensen gebruiken die handbagage als tweede koffer zodat de kastjes in het vliegtuig uitpuilen.

De nieuwste regels naar Amerika en ook Canada zijn dat iedereen naast de handbagage maar één koffer van maximaal drieëntwintig kilo mag meenemen. Een tweede tas van maximaal hetzelfde gewicht kost vijfenvijftig euro een derde tas tweehonderd euro extra. Alle kilos boven de drieëntwintig kosten honderd euro extra.

Als de groep van acht schaatsers, de zeven leden van het TVM team aangevuld met Konrad Niedswitski, zich verzameld bij de KLM balie dan hebben ze allemaal twee koffers en een fietskoffer. Normaal gesproken dus al acht keer vijfenvijftig en acht keer tweehonderd, ruim tweeduizend euro.

 

Bij de balie blijkt dat een fietskoffer met fiets misschien net de vereiste kilogrens haalt en waar de meeste er nog een helm een paar fiets en trainingsschoenen bij ingooien, ze goed zijn voor vijfentwintig kilo. De incheckbalie is weinig tolerant, er zitten junior assistants achter die strikte regels na moeten leven. De melkkoe wordt niet zomaar ongemolken gelaten. Ik vraag een chef om de nieuwe regels nog eens goed uitgelegd te krijgen en om te kijken of er niet enige flexibiliteit mogelijk is. Als zij de bagageravage overziet dan schrapt zij de kilos overgewicht voor de fietskoffers, dat scheelt ons zeker vijfhonderd euro. De volgende keer kunnen we beter een fiets kopen op de plaats van bestemming.

Een aantal hebben extra geld en airmiles uitgegeven om business class te kunnen vliegen. Dan mag je wel drie stuks meenemen (oftewel een korting van tweehonderdvijfenvijftig euro) Simon Kuipers is zogeheten silverwing, een airmiles opwaardering, en mag daardoor gratis een extra tas meenemen. Dat wordt de medische koffer, die ook altijd meegaat op reis. Uiteindelijk zit alles in de vliegkist met zevenhonderddertig bijbetaalde euro’s.

Eigenlijk mogen we niet eens mopperen, zeker ik niet als blijkt dat ik zomaar business mag vliegen. Dat dan weer wel. De reis verloop verder ook zeer voorspoedig. Alle bagage rolt er in Calgary weer keurig uit, dat is lang niet overal een zekerheid. Daar moet het nog eventjes naar het hotel worden vervoerd, de acht fietskoffers passen natuurlijk ook niet in elke willekeurige auto. Uiteindelijk met een huurauto en de grote ‘Van’ van Christine Nesbitt zijn er nog twee taxi nodig om alles naar het hotel te vervoeren.

We kunnen beginnen met het trainingskamp (lichte zucht)

Geert Kuiper