Marieke Driesprong werd in Arnhem op indrukwekkende wijze Nederlands kampioen marathon junioren A. Een lange ontsnapping bracht haar naar de overwinning, die voor iedereen volkomen onverwacht kwam. Ook voor haarzelf, want ze had dit in haar stoutste dromen niet voor mogelijk gehouden: “Ik dacht echt dat een tweede plek het hoogst haalbare was.”

De torenhoge favoriet bij de junioren A, was Marijke Groenewoud, die dit seizoen oppermachtig lijkt. Ook Marieke had Groenewoud van tevoren ingeschat als winnares. “Dit kan gewoon niet. Ik dacht dat Marijke eraf rijden onmogelijk was,” vertelt de kersverse Nederlands kampioene enigszins beduusd. In haar stem klinkt vooral bewondering voor Groenewoud door. “Ze is altijd sterk en volgens mij is ze ook al Europees kampioen en met het NK heeft ze ook alweer hartstikke hard gereden. Ze dubbelde het peloton toen twee keer, dus ik dacht ‘dat gaat nooit lukken’. Ik weet eigenlijk niet hoe het is gegaan. Ik ben gewoon weggereden en dacht dat Marijke vanzelf wel aan zou sluiten, maar ze kwam niet. Eerst kwam ze nog heel dichtbij, maar daarna zakte ze weer terug. Toen ben ik maar op hetzelfde tempo doorgereden. Ik dacht ‘ik zie wel wat er gebeurt’.

Het zware parcours was in het voordeel van Marieke, die pas echt enthousiast wordt als de omstandigheden loodzwaar zijn. “Een zwaar parcours vind ik echt leuk. Een heuveltje op en die klinkers, ja, daar hou ik wel van. Ik vind het ook fijn dat dit niet echt een technisch parcours was. Geen rare, smalle bochtjes of hele hoge drempels. Op een technisch parcours, zoals bijvoorbeeld in Zeist, wordt er ook niet hard gereden. Dan blijft iedereen bij elkaar en dan gaat het niet. Maar als het echt zwaar wordt, vind ik het leuk.”

Driesprong rijdt geen landelijke baan, maar de oplettende toeschouwer heeft haar al wel kunnen bewonderen bij de Free Wheel Cup en de landelijke marathons. “Ik vind op de piste rijden eng en de eerste rondjes in het peloton vaak ook. Er wordt zoveel geduwd en getrokken, daar vind ik echt helemaal niks aan. Helemaal op de piste, dan gaat het keihard door die bochten, dat is niks voor mij. Vroeger heb ik het wel gedaan, maar daar ben ik mee gestopt. Ik rij wel mee in de wedstrijden om de marathon cup, dat vind ik heel leuk. Ik gebruik het skeeleren als training voor het schaatsen. Ik denk dat je door marathons te skeeleren een goede basis kunt leggen voor het schaatsen. Ik skeeler eigenlijk helemaal niet zo serieus, daarom had ik dit ook niet verwacht. Over het EK heb ik al helemaal nog niet nagedacht, ik wist niet eens dat ik me misschien nog kon plaatsen door hier te winnen. Sommige mensen hoor ik nu zeggen dat ik geplaatst ben, andere zeggen weer iets anders. Ik wacht het maar gewoon af. Maar als ik mee mag, ga ik zeker. Dat laat ik niet schieten, dat zou zonde zijn.”