Column Frank Fiers:

orig weekend werd Jouke Hoogeveen in Oldebroek uit de wedstrijd gehaald omdat hij zijn transponder vergeten was om te doen. Stom van Jouke, en de jury deed wat ze moest doen opdat ze de reglementen zou naleven. Maar dit soort voorvallen blijven in de kleedkamer nazinderen.

Want dit was niet de eerste keer en het zal zeker ook niet de laatste keer zijn dat zoiets gebeurd. Ik mag er niet aan denken dat ik 300km in de auto zit om dan na 5 min wedstrijd te moeten stoppen omwille van een vergeten enkelbandje… en dan ook nog 300km terug moet rijden.

Er zijn jammer genoeg voorbeelden genoeg. Één van de meest bekende en pijnlijke is dat van Arjen van der Kieft, die zijn dik verdiend WK-zilver niet mocht ophalen omwille van “vergeten transponders”.

Wat zou men trouwens doen als tijdens een wedstrijd blijkt dat de transponder stuk is? Gaat men dan wel terugvallen op de andere aanwezige technologie om de betreffende deelnemer op te nemen in de uitslag? Hoogstwaarschijnlijk wel. Want meestal is er een elektronisch oog, fotofinish en een gediplomeerde jury waarop men kan terugvallen.

We mogen, denk ik, ook niet vergeten dat nog niet eens zo heel lang geleden er geen transponders waren en er dan toch ook keurige uitslagen en dito tijdswaarnemingen werden genoteerd. En heel vroeger had men enkel een rugnummer.

Naar mijn gevoel wordt het belang van een transponder dan ook zeer sterk overgewaardeerd. In een loopmarathon waaraan 20.000 mensen deelnemen kan ik het belang van een transponder begrijpen. Bij een sportwedstrijd met pakweg 50 a 100 deelnemers dus minder. Ik denk hierbij spontaan aan de uitspraak van Arie Koops die na het geval van der Kieft zei dat sport boven technologie moet gaan.

Zouden er dus geen andere sancties kunnen uitgesproken worden bij dit soort “menselijke fouten”? Zou het dan zo gek zijn om bij een eerste vergetelheid een waarschuwing te geven? Een gele kaart dus ipv onmiddellijk rood. Want laat ons eerlijk wezen: iedereen vergeet wel eens iets. Waarmee ik dit soort fouten van sporters niet wil goedpraten. Reglementen zijn er nu éénmaal om nageleefd te worden. Door iedereen. Maar ik ben zeker dat de jury in Oldebroek met pijn in het hart een op en top sportieve sporter als Jouke “moest” aan de kant roepen. De organisatoren zelf zullen ook wel niet staan juichen hebben. Er zijn recentelijk weinig deelnemers aan de KPN Inline Cup door de concurrentie van de Europa Cup waardoor dit soort zaken nog pijnlijker aankomen. En iedere organisatie, of het nu ergens ten velde is of midden in het centrum, verdient een prachtig deelnemersveld. Daar moeten we met z’n allen (bond, sporters, sponsors en organisatoren) over waken. Jouke spoelde in Steenwijk zijn Oldebroek-kater dan maar op een schitterende manier weg. In het wielerjargon noemt men dit “spreken met de pedalen”…

Na wat gebrainstorm in de kleedkamer kwam het volgende idee. Als men nu eens de sporter zonder transponder gewoon opneemt in de uitslag maar zijn geldprijs niet uitreikt en die in een “potje” steekt. Men kan er zelfs nog een boete aan vast hangen als extraatje voor dat “potje”. Ook al omdat niet iedere verstrooide sporter geldprijzen scoort. Op het eind van het seizoen zou men aan een sponsor kunnen vragen om dat “potje” te verdubbelen en dat bedrag dan integraal schenken aan een goed doel. Op die manier zouden er heel wat tevreden mensen zijn ipv ontevreden.

De sporter behoudt de sportieve waarde van zijn prestatie maar wordt weldegelijk gesanctioneerd. De jury hoeft geen vervelende beslissingen te nemen. De organisatoren zijn blij met elke deelnemer en verdienen die ook dubbel en dik. De bond kan een goed doel ondersteunen en hiermee extra mensen gelukkig maken.

Kortom: Iedereen blij!