Column Margot Boer:

Vandaag aangekomen in Inzell, na 1,5 week trainen in Collalbo vertrokken wij naar de ijsbaan waar ik mijn eerste buitenlandse schaatskamp had. In collalbo hebben wij goed onze trainingen kunnen doen, en hebben wij onze voorraad vitamine Z weer aangevuld (Z=zon). Samen met de frisse lucht die je daar dagelijks inademt is dat een geweldige en ontspannende manier om weer even op adem te komen van de wedstrijden (WK Sprint) en je weer op te laden voor wat nog komen gaat.

Wat was het gek om vandaag naar de ijsbaan te rijden en te zien dat het niet meer het Inzell is van je herinnering. Ten eerste ontkom je niet aan het gigantische dak dat de berg naar de achtergrond doet verplaatsen. Dan kom je binnen en dan heb je pas een apart gevoel. De ijsbaan, de ijshockeybaan, het middenterrein allemaal nog zoals het was. Zelfs de kussens langs de baan zijn nog dezelfde als vroeger. Heel vreemd, maar ontzettend mooi wat de mensen er van hebben gemaakt.

Ik ben ook zeer benieuwd naar de eerste ijstraining, vooral ook omdat mij de hoeveelheid stof en zand en gruis niet geheel ontgaan is. Dat worden botte schaatsen. Graag hadden wij hier met ons team een wedstrijd willen rijden, maar omdat het nog lang niet af lijkt te zijn, en de mensen hier ietwat in de stress zijn voor het regelen van ijsuren enz, gaat de wedstrijd voor ons niet door. Ik had graag een generale gereden voor het WK Afstanden straks in maart. Mijn deelname aan dat toernooi is al zeker, door een goed World Cup Klassement. Zowel de 500m (2x) en de 1000m worden voor mij de laatste piekmomenten van seizoen 2010-2011.

De laatste keer om de strijd aan te gaan met alle deelnemers en er een mooi toernooi van te maken. Volgens mij moet dat wel gaan lukken, nu er langs de gehele 400m van de baan publiek kan staan. Ik verwacht een geweldige sfeer, net zoals de sfeer die in Thialf altijd gecreëerd wordt. Dat maakt een toernooi altijd nóg specialer.