Column Roy Boeve:

Op 25 september 2011 zal de armageddon van het skeeleren geschieden, het einde der tijden zal zich voltrekken. Het is de dag des oordeels voor het vaderlandse skeeleren. De laatste overgeblevene uit het tijdperk van echte skeeleraars zal er mee ophouden, slechts inline skaters zullen overblijven.  

Frank Fiers heeft besloten dat het op 40-jarige leeftijd genoeg is geweest. Jarenlang reisde deze Belgische Nederlander, van het aan de Schelde liggende Wetteren, naar Nederland om hier zijn geliefde te omarmen. Om haar te haten en te beminnen, om haar te benijden en om haar uiteindelijk te trouwen. Zijn hart en ziel lagen bij haar. Zijn geliefde skeeleren.

Als ik kijk naar Frankie zie ik passie, plezier, karakter en hartstocht. Als kleine man kwam ik bij alle koersen in het land. Frank en ik trokken dan samen op, nou ja samen, het was een eenzijdige relatie te noemen. Meneer Fiers kende mij natuurlijk niet. Als kleine snotaap had ik altijd veel bewondering voor de man uit België en rammelde ik flink op de borden wanneer hij mijn hulp als toeschouwer nodig had. Deze bewondering is door de jaren heen en door persoonlijk contact eigenlijk alleen maar gegroeid. Ik zie het als een gift in de tijd van Frank Fiers te mogen hebben gereden. Wie Frank Fiers ziet rijden kan de pijn voelen die hij lijdt en de vreugde voelen als hij wint. Frank is een open boek voor het publiek, hij was de laatste skeeleraar die het publiek mee nam in zijn strijd, hij speelde met het publiek, hij gaf hen het gevoel erbij te horen. Helaas gaat dit nu verloren. Nooit meer zal ik op de borden kunnen rammelen, nooit meer zal ik een duwtje in de rug krijgen waneer ik na een aanval door het peloton heen zak. Het is allemaal voorbij.

 

6 augustus jongsleden tijdens het EK marathon had ik mijn moment of fame, ik zat bij de man die ik altijd zo bewonderde in de zogenoemde loser waaier. Is dat niet wat vreemd te noemen hoor ik u denken? Nee, maar dat zal ik zo verder uitleggen. Het moment dat ik achter Frank reed bedacht ik mij in eens iets… Zouden alle A junioren, alle senioren zowel mannen als vrouwen (Smit niet meegerekend) zich wel realiseren dat het niet wij zijn die de sport groot hebben gemaakt, dat het niet wij zijn die er voor gezorgd hebben dat het EK inline skaten in Zwolle was. Nee het zijn de skeelerhelden van weleer, mannen als Frank Fiers, Henry en Rene Ruitenberg, Erik Hulzenbosch, Marcel Oosten, Edward Hagen, Dolle Dries en al die andere helden. Zij hebben de sport groot gemaakt, zij hebben ons de voedingsbodem van dit succes gegeven. Nu heeft de laatste van deze glorieuze groep besloten te stoppen en daarmee het skeeleren voorgoed tot inline skaten te verdoemen.

 

Terug komend op mijn moment of fame, sportief gezien was het natuurlijk een blamage, maar ik reed achter een skeelerlegende en deze legende is naast al het sportieve ook in het bezit van het belangrijkste en uniekste in het leven. Het is een titel die slechts voor een enkeling is weggelegd, Frank  is een eervol mens en ik kan zeggen dat ik hem ken. Wat een geluk.