Eind september 2013 werd er volop gespeculeerd over de komst van een  heuse horrorwinter. Het zou de zwaarste winter in 100 jaar worden. Voorzien van grote problemen door de enorme kou en grootse hoeveelheden sneeuw. Nederland wist het zeker: ‘it giet oan!’ Zou ik dan eindelijk eens die Elfstedentocht kunnen meemaken? Zou ik dan ook eindelijk kunnen zeggen dat ik hem ben gestart? Dat ik weet wat voor sfeer daar rond hangt, dat ik weet wat voor gekkenhuis het is? Helaas, daar zal ik nog even op moeten wachten. De laatste weken leek het er meer op dat we zo het voorjaar weer in vliegen. Vogeltjes die fluiten, stijgende temperaturen en een lullig zonnetje die ons land probeerde op te vrolijken.

Prachtige banen Weissensee

Prachtige geveegde banen Weissensee

Niet alleen in Nederland leek Koning Winter in geen velden of wegen te bekennen, ook in Oostenrijk was het warmer dan normaal. Er werd gevreesd dat er niet op tijd een ijsvloertje klaar zou kunnen liggen. En dat terwijl het hele marathonpeloton afgelopen week in het mooie Oostenrijkse Techendorf neerstreek. Normaal gesproken had ik mijn koffer altijd al drie dagen voor vertrek ingepakt. Dit keer was dat anders, ik wist het niet zo goed. Werd het een skibroek of een zwembroek? Werd het een skibril of ging mijn duikbril met mij mee?

Ondanks de onzekerheden betreffende het weer ging iedereen op weg naar de Weissensee. Smachtend naar natuurijs. Klaar om kilometers te maken, klaar voor het gekraak van het ijs onder je schaatsen. Op zaterdag werd er toch gestreden voor de eerste overwinningen, de Aart Koopmans Memorial. Ook de ploegenachtervolging van maandag en het ONK van woensdag konden doorgaan en werden verreden met een lekker zonnetje. Daarna bleek Koning Winter toch zijn weg naar Oostenrijk gevonden te hebben. Waar in eerste instantie de AEW naar vrijdag werd verplaatst ging hij uiteindelijk helemaal niet door. Een flinke domper voor diegene die zijn zinnen had gezet op deze wedstrijd over 200km. De veroorzaker hiervan was een enorme lading sneeuw van twee meter die de Weissensee bedekte. Het marathonpeloton zat gevangen in Oostenrijk. Mensen konden hun auto’s amper terugvinden en de pas om bij de Weissensee te komen werd lange tijd afgesloten in verband met lawinegevaar. Toen de dooi intrad werden de wegen sneeuwvrij en kwam er een flinke laag water tevoorschijn. Kwamen die duikbril en zwembroek toch nog van pas! Desondanks heb ik genoten van de wedstrijden die we wel hebben kunnen rijden. Techendorf, tot volgend jaar!

Manon Dol