Als ik deze Column schrijf is het een dag voor vertrek naar het mooie Techendorf. Gelukkig is het vandaag goed gekomen met het ijs en mochten de schaatsers weer het ijs op , daarvoor zijn de schaatsers toch gekomen.

Skiën is leuk en lezingen van Cor Faber en cabaret van Jannes is top, maar we gaan naar Das Spielplatz Der Natur voor het schaatsen.

Ik ben in 2003 in de gelegenheid gekomen om jaarlijks de trip te maken naar Oostenrijk en ik heb mijn schaatshart aan de Weissensee verpand. Men had mij daarvoor gewaarschuwd. Met zei:  “Als je een keer daar  bent geweest wil je elk jaar weer terug”. Ik dacht toen nog dat dit niet zo’n vaart zou lopen, maar na de eerste dag al was ik verkocht. Hoewel we toen in de avond aankwamen en ik in de verte het kleine meer zag liggen met ijs erop .

Maar toen we ‘s avonds naar de tent liepen over het ijs sloeg de schrik me om het hart. Die dag was er een tocht geweest en het ijs had wel zo gruwelijk op z’n donder gehad van al die schaatsers die daar heel de dag uren lang rondje na rondje hadden gestreden om 200km te schaatsen. Ik dacht werkelijk: ‘Hoe kunnen we hier in hemelsnaam overheen schaatsen morgen’.

Wim IJpelaar1Maar ik werd door mn maten gerust gesteld, want ijsmeester Nobert Jank zou ‘s morgens al vroeg met zijn machines het ijs gaan prepareren en het zou allemaal goed komen. En zo kwam het ook, maar toch bleven er scheuren achter bleek ‘s morgens waar je schoen af en toe wel in zou passen.

Ik leerde snel met het ijs en zijn scheuren om te gaan en genoot van iedere kilometer die ik schaatste. Elke morgen stond ik om 7 uur op om dan voor het ontbijt nog een paar rondes te schaatsen. Dat is intens genieten om dan de zon boven de Dolomieten te zien opkomen en dan het langzaam drukker te zien worden op en om het ijs.

Het word nu mijn 13de keer dat ik er weer heen ga. Ik ben nog steeds, elke keer weer, enorm opgewonden en slaap al nachten slecht. Als ik van iemand hoor dat ze voor de eerste keer naar de Weissensee gaan dan zeg ik nu zelf steevast  “Pasop want je bent verkocht !“.

Ik sta nu niet meer elke dag om 7 uur ‘s morgens op het ijs, maar een paar keer in die week wel al is het alleen maar om te genieten van het ontwaken van de natuur en het kraken van het ijs als het hard gevroren heeft en niet onbelangrijk het ervaren van de kou die ‘s morgens bij het licht worden het hevigst is. Verschillende keren hebben we toch meegemaakt dat het ruim -20grC was en daar moet je je op leren aanpassen.

Ik hoop dit jaar weer tweemaal de 200 kilometer te volbrengen zonder kleerscheuren.  Naar een snelle tijd heb ik nog nooit gekeken, want de omstandigheden bepalen voor een groot deel hoe snel je er over doet en die omstandigheden kunnen heel snel wisselen weet ik inmiddels uit ervaring.

Het gaat mij puur om het genieten van de tocht en de schaatssport.  Heb blijft namelijk een gruwelijk  lang eind om 200 kilometer af te leggen, maar je voelt je zo voldaan als het weer gelukt is dat kun je een leek niet uitleggen .

Ik wens alle Schaatsers een mooie, sportieve en gezellige week toe en geniet ervan !!!

Wim IJpelaar