Column Manon Dol: Tja, daar gaat ie dan.. Waar moet ik beginnen?! Toen mij werd gevraagd of ik een column wilde gaan schrijven voor Proskating.nl dacht ik in eerste instantie: waarom ik? En wat moet ik dan vertellen? Oké, ik schaats, maar wat kan ik daar nog meer aan toevoegen? Mijn naam is Manon Dol en ik rijd het Zesbanentoernooi voor de Goudse. Dit is een regiocompetitie om uiteindelijk door te kunnen stromen naar de landelijke dames.

Het is 30 november wanneer het marathonpeloton afreist naar Hoorn voor (alweer) de achtste wedstrijd van de KPN Marathon Cup. Ik heb de hele week moeten aanhoren van mijn trainingsmaatjes dat het dan eindelijk zover was: koersen voor het thuispubliek. Een thuiswedstrijd is misschien wel het mooiste wat er is, maar brengt tegelijkertijd ook veel spanning met zich mee. Ouders, opa’s en oma’s, broers en zussen, alle ogen zijn op jou gericht. Althans zo voelt dat.. Ook de kleinere fans zijn aanwezig. Pupillen vanuit de plaatselijke ijsclub komen met de mooiste spandoeken net boven de boarding uit en moedigen hun idolen zo hard mogelijk aan. De toppers van de toekomst komen even een kijkje nemen hoe het moet.

Ondertussen is het een drukte van jewelste en loopt de wedstrijd van de dames tegen het eind. De bel voor de laatste tussensprint gaat en ik zie twee schaatssilhouetten op volle snelheid de bocht in gaan. Diepe zit, krachtige slagen en schuin hangend over de kussens om de snelste lijn te kunnen pakken. Ik zie dat één van de silhouetten thuisrijdster Mariska Huisman is. Ze gaat de strijd aan met Janneke Ensing. Terwijl de wind van het peloton langs mijn gezicht strijkt, kijk ik vol spanning wie als eerste de streep passeert. Ik hoor mezelf denken: Wauw, dat wil ik ook!

De wedstrijd vervolgt zich en het peloton maakt zich op voor de finale. Ik zie hoe iedereen probeert een tactisch plaatsje te vinden. Ik bedenk voor mezelf achter welke brede schouders ik plaats zou nemen. Kies ik voor een sprintkanon of een hardrijder? Vooraan alles controlerend of beschut in het peloton? Zou ik misschien zelf de sprint aantrekken of zou ik mijn geduld kunnen bewaren totdat ik in iemands kielzog naar de finish gebracht wordt? Ik zie dat er verschillende treintjes gemaakt worden. Met nog 500 meter te gaan komt MK Basics buitenom en probeert te sprint aan te trekken. Hierdoor moet ook Beter Openhaard Hout de turbo erop zetten. Dit lukt en Mariska Huisman komt als eerste het laatste rechte stuk op. Gevolgd door Irene Schouten en Janneke Ensing die beide net iets meer over hebben en eroverheen sprinten. Irene wint en zet de wedstrijd van de achtste marathon op haar naam.

Nu, een week later staat de volgende marathon alweer op het programma. Nieuwe wedstrijd, nieuwe kansen. Maar ik ben nog steeds fan van de dames die mij zo’n gaaf gevoel gaven tijdens hun tussensprint. Deze wedstrijd zal ik niet snel vergeten. Ik heb genoten, net als de vele anderen die aanwezig waren: ouders, opa’s en oma’s broers en zussen en niet te vergeten de toppers van de toekomst. Ooit zal ik ook fan van hun worden. Maar eerst wil ik er zelf tussen rijden.